A memoria do pan

Sabe vostede que o pan deixa rastro, sí señor. Unha rémora de faragullas de centeo na mesa mal labrada. E esa memoria é a que perdura no meu lar aínda que os anos vaian paseniño ao meu lado e a face me tosa tódolos males.

Esa memoria pequena non acaba.

Levamos nós ao Balbino agochadiño ben dentro, onde o frío inverno non lle toca. Protexémolo dos veráns esquecidos no campo e das longas noites coa esmorga.

Galicia chea de soños, baleira de cousas.

Anuncios

Responder

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Cerrar sesión / Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Cerrar sesión / Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Cerrar sesión / Cambiar )

Google+ photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google+. Cerrar sesión / Cambiar )

Conectando a %s